روزگاری که در پی امتیازاتی بالاتر از صفر و یک و 4 بودیم!

تیم والیبال ایران در ششمین بازی اش در لیگ جهانی والیبال در برابر ژاپن با نتیجه 3 بر صفر به پیروزی رسید اگرچه در طول سالهای اخیر در برابر این قدرت برتر قاره آسیا بارها و بارها به پیروزی رسیده ایم اما چنین نتیجه ای در سالهای پیش از انقلاب برای والیبال ایران حتی در حد یک رویا هم وجود نداشت و تیم های ایرانی در مسابقه با امثال ژاپن یا کره و یا چین خود را از پیش بازنده می دانستند و در برابر قدرت این گونه تیم ها مرعوب تمام عیار بودند.

برای درک بیشتر این موضوع توجه شما را به یک گزارش از نشریات ورزشی همان سالهای جلب می کنیم که از هفتمین دوره مسابقات بازی های آسیایی تهیه شده است. بازی هایی که در تهران برگزار شد و تیم های ایرانی علاوه بر موقعیت میزبانی از امتیاز زمین و تماشاگر خودی نیز برخوردار بودند. اما در این گزارش علاوه بر نتایج و حاصل مسابقات یاد شده برای تیم های ایرانی، به لحن گزارش نیز توجه بفرمایید که با چه روحیه و بیانی نوشته شده است:

 

گزارش بازی والیبال ایران و کره جنوبی، مجله دنیای ورزش، شماره 207 ، شنبه 23 شهریور ماه 1353

... تیم والیبال مردان ایران اگرچه در بازی های مقدماتی در حد قدرت و توانایی واقعی اش کارش را ارائه نکرد، معهذا با در نظر گرفتن موقعیت و توانایی کره جنوبی، از این نتیجه (باخت3- 0 ایران به کره) نمی توان بیش از این ... انتظار داشت. چراکه کره ای ها موجودیتی شناخته شده دارند و در شمار تیم های خوب دنیا به شمار می آیند که البته ایران در شرایطی آماده و دلپذیر اما شانس شکستن سنت برتری مطلق حریف (یعنی گریز از شکست همیشگی 3 بر صفر و بدست آوردن لااقل یک گیم) را از دست داد. حریف دور نیمه نهایی ایران، تیم مقتدر ژاپن است که محققا قادر به پیروزی نخواهیم بود(!) و ...

 نتایج بازی ها :

چین 3 ایران صفر (15-4 ، 15-8، 15-1)

کره جنوبی 3 ایران صفر ( 15 – صفر ، 15 –3 ، 15-4 ) ..."

 

به نتایج توجه بفرمایید: امتیازات تیم والیبال ایران اغلب در حد صفر و یک و 4 است و حتی نمی تواند ذره ای به امتیازات حریف نزدیک شود! تیم والیبالی که هزینه های بسیار و امکانات فراوان دوران اوج رژیم شاهنشاهی پای آن ریخته شده بود، چنانچه در گزارش یاد شده، آمده همین تیم در مقابل ژاپن خود را از پیش بازنده دانسته و همه تلاشش این بود که در این شکست حتمی، لااقل امتیازاتی بالاتر از 3 و 4 بگیرد تا آرزوی شسنت همیشگی باخت های سنگین به تیم هایی مانند کره جنوبی را برآورده سازد، آن هم در بازی هایی که در خانه برگزار می شد. نتایج واقعا فاجعه بار است.

اما فراتر از باخت های سنگین فوق، آنچه اهمیت کلیدی داشت، ترس و وحشتی بود که از تیم هایی همچون ژاپن و کره در سلول سلول بازیکنان تیم ها وجود داشت. ترس و وحشتی القایی که در واقع از استعمار زدگی 200 ساله این مملکت در آن سالها ناشی می شد و در میان تمامی ابعاد جامعه حس حقارت و خودباختگی تزریق می کرد. اما سمت و سوی دیگر این ترس و بیم، تحسین و تجلیل از بیگانه ها بود. به این گزارش توجه بفرمایید که هفته بعد در همان مجله دنیای ورزش به چاپ رسید:

"...در مسابقات والیبال بازی های آسیایی تهران همه چیز تحت الشعاع نام زردها بود ... ژاپنی ها از نخستین دوره ای که والیبال در برنامه بازیهای آسیایی قرار گرفت، همیشه حاکم مطلق بوده اند و این بار هم در تهران اگرچه 2 طلای دیگر به کلکسیون افتخارات فرزندان دیار "نیپون" اضافه شد ولی ژاپن از این پس آسوده نخواهد بود، کره جنوبی سیلی است که به سرعت پیش می آید و در تهران با تکان دادن پایه های حکومت ژاپن، ارباب بزرگ را به وحشت انداخت..."

 

در تمام روزگار شاهنشاهی، وضع به همین منوال بود و تیم های بسکتبال و والیبال ایران از مقام های ششم و هفتمی در آسیا بالاتر نمی رفتند. اما در سالهای پس از انقلاب اسلامی، پایه ریزی صحیح و ترویج روحیه غیرت و همیت و تعصب در ورزشکاران ایرانی باعث شد که دیگر ترس در مقابل حریفان را از یاد ببرند.

تیم والیبال ایران که در آن روزگار، همه سعی اش این بود فقط با نتایج فاجعه بار به امثال کره و ژاپن و چین نبازد، اینک بسیار فراتر از تیم های این قاره، در رنکینگ جهانی، تیم هشتم است و مسابقات سال قبل بازی های آسیایی را حتی بدون واگذاری یک گیم و با برد 3 بر صفر همه حریفان به پایان برد.

/ 0 نظر / 57 بازدید