مرگ بر آمریکا یعنی چی؟ - 5

عامل نارنجی صدها هزار ویتنامی را کشته یا ناقص العضو کرد


در اواخر دهه 1960 سربازان آمریکایی قساوت و بی رحمی را علیه مردم ویتنام تشدید کردند. تجاوز به زنان، شکنجه دادن آن‌ها و کشتن مردم عادی از سال ۱۹۶۷ شدت یافت.کشتار ۱۶ مارس ۱۹۶۸ در «مای لای» بازتاب شدیدی در جهان پیدا کرد. به دستور سرگرد «ویلیام کالی» سربازان لشگر بیست و سوم توپخانه، ۳۴۷ نفر را که افراد مسن، زنان، کودکان و حتی نوزاد بودند قتل‌عام کردند. هر موجود زنده‌ای را از بین بردند و خانه‌های مردم را به آتش کشیدند.

ناتوانی در مقابله با ویت کنگ ها سربازان آمریکایی را وادار به استفاده از سلاح‌های شیمیایی کرد. آن‌ها از مواد دیفولیانت (گردی که برای ریزش برگ گیاهان بکار می‌رود) استفاده کردند. یکی از مشهورترین این مواد "عامل نارنجی" نام دارد. ماده ای که یک استکان ازآن برای کشتن یک نفر کافی است. در آن سال‌ها در ویتنام شمالی 16 میلیون جمعیت وجود داشت که برای هر فرد ویتنامی ۵ لیتر از این ماده مورد استفاده قرار گرفت. بر اساس برآوردها بر اثر این سم‌پاشی‌ها 400 هزار نفر کشته یا ناقص‌العضو شدند و در سال‌های بعدی تا کنون نزدیک به 500 هزار کودک با اختلالات مادرزادی تولد یافته‌اند.

میلیون‌ها ویتنامی در طول جنگ در معرض عامل نارنجی قرارگرفتند. بر اساس برخی بررسی مقدماتی، برآورد می‌شود که امروزه حدوداً یک میلیون ویتنامی در اثر این ماده دچار معلولیت یا دیگر مشکلات سلامتی هستند؛ بنابراین مطالعات حدوداً 100 هزار از این یک میلیون ویتنامی کودکانی با معلولیت‌ها و نقص‌های مادرزادی هستند.این انسان‌های آسیب‌دیده تنها با ناتوانی‌ها و مشکلات سلامتی فیزیکی دست و پنجه نرم می‌کنند، بلکه ناراحتی‌های روانی نیز گریبان گیرشان است. بسیاری از این کودکان قادر به مدرسه رفتن و والدینشان قادر به کار کردن نیستند.

در سال ۱۹۶۹ به تنهایی 1.034 هکتار از جنگل‌ها با استفاده از این عامل نابود شد. "عامل آبی" نیز یکی دیگر از مواد شیمیایی بود که برای نابود کردن محصولات کشاورزی و از بین بردن ذخایز غذایی ویتنام شمالی بر روی محصولات کشاورزی استفاده می‌شد. بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۹، این عامل بر روی ۶۸۸ هکتار از زمین‌های کشاورزی، و به خصوص شالیزارها، پاشیده شد.در مجموع آمریکا نزدیک به هشتاد میلیون لیتر مواد سمی عامل نارنجی و آبی بر فراز جنگل‌ها و مزارع برنج ویتنام پاشید، نیمی از جنگل‌های ویتنام بدین طریق ویران شد.

در اثر کاربرد این سلاح‌های کشنده پژوهش‌هایی انجام شد و منجر به صدور اطلاعیه‌ها و اعتراضات شدیدی گردید. اتحادیه دانشــمندان آمریکا اطلاعیه‌ای درباره جنگ‌های شیمیایی برای وزارت دفاع فرستاد و اظهار داشت:

«ایالات متحده، ویتنام را به صورت میدان آزمایش سلاح‌های شــیمیایی و بیولوژیک خویش تبدیل کرده اســت. به اعتراف خود ارتش، داروهای استفاده شده، نابودی درختان میوه، سبزی‌کاری‌ها، گله‌ها و حیوانات اهلی را به همراه داشته است. لیســت داروهای به کار رفته شامل ارسینک سفید، ارسینتهای سدیم و کلســیم، ارسناتهای سرب و منگنز، DNC، DNP که توسط پوست جذب شده و تولید تاولهای دردناکی می‌کند، می‌شود»


 طبق گزارش کنگره جهانی زنان، تأثیر سلاح‌های سمی بر حدود 20 هزار نفر در۴۶ روستا که غالباً زن، کودک و پیر بودند، منجر به ابتلا به سوختگی، کوری، و اسهال خونی شد. استفاده از گلوله‌های آتش‌زا که پس از انفجار، فسفر ملتهبی ایجاد می‌کرد، قربانیان خود را به شدت دچار جراحت می کرد به طوری که سراسر بدن آن‌ها سوخته بود.

کاربرد این مواد شیمیایی اثراتی سوء انسانی و زیست‌محیطی دارد که برای سال‌ها باقی می‌ماند. عامل نارنجی و دیوکسین به خصوص برای سلامتی انسان مضرند. آزمایش‌های اخیر بر روی نمونه‌های بافت انسانی (خون، چربی و شیر سینه) از افراد ساکن در بخش‌هایی از ویتنام که این مواد بر آن پاشیده شده است نشان‌ می دهد، به دلیل میزان بالای دیوکسین موجود در شیر مادرانی که در معرض این مواد قرارگرفته‌اند این ماده سمی به نسل بعدی نیز منتقل می‌شود. این ماده‌های سمی همچنین می‌توانند از طریق چربی‌های حیوانی وارد چرخه غذایی انسان‌ها شده و شمار زیادی را به بیماری‌های مرگبار مبتلا کنند.

برخی از بیماری‌هایی که در اثر این ماده در این افراد مشاهده‌شده از این قرار است: تومور بدخیم بافت نرم، لنفوم غیر هوجگین، بیماری هوجگین، کلرآکنه، سرطان‌های دستگاه تنفسی، سرطان پروستات، تومور بدخیم سلول‌های مغز استخوان، نوروپاتی محیطی، اسپینا بیفیدا، پورفیریا کوتانئا تاردا، زایمان زودهنگام، زایمان جنین مرده، نقص‌های مادرزادی و غیره.

استفاده از این مواد شیمیایی سمی همچنین بر روی محیط‌زیست تأثیر تخریبی دارد؛ و در این جنگ منجر به از بین رفتن توازن بوم‌شناختی، نابودی چوب‌ها، حیوانات وحشی و محصولات جنگلی گردید. این اثرات تخریبی همچنان در محیط‌زیست ویتنام باقی است. 

/ 0 نظر / 73 بازدید