ماجراهایی که از یکسال قبل طراحی شده بود

تقریبا یکسال قبل از برگزاری انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری، اسناد قابل توجهی از برنامه ریزی آمریکا و انگلیس و اسراییل برای انتخابات فوق الذکر منتشر شد. در 7 ژوئن 2008 ميلادي (18 خرداد 1387)، «سيمور هرش» ، تحلیل گر مشهور سیاسی در نشريه «نيويوركر» با اشاره‌اي قابل تامل به كمك مالي ايالات متحده براي ايجاد يك عمليات پنهاني گسترده عليه ايران و درخواست 400 ميليون دلار از سوي رييس جمهوري آمريكا به همين منظور نوشت:

«جمع‌آوري اطلاعات در رابطه با پرونده هسته‌اي ايران، تحليل بردن توانايي‌هاي هسته‌اي و تلاش براي تضعيف دولت ايران از طريق كار بر روي گروه‌هاي مخالف و ارائه پول به آن‌ها به منظور تغيير رژيم در ايران از جمله اقدامات تصويب شده در دولت بوش بود.»

طبق نوشته های سیمور هرش در نیویورکر ، بخش عمده‌اي از اين بودجه به منظور «جنگ رسانه‌اي در درون نظام» به صورت محرمانه در اختيار گروههاي به اصطلاح اصلاح‌طلب ايراني داخل كشور قرار گرفت تا در رقابت‌هاي انتخاباتي دهمين دوره رياست جمهوري(22 خرداد 1388) صرف شده و مثلا برای مدیریت یک هجوم تبلیغاتی، بين برخي رسانه‌ها و روزنامه‌هاي مخالف تقسیم شود.

مدیریت رسانه ای به این شرح بود که برخی رسانه ها اعم از روزنامه ها و نشریات و وبلاگ ها و وب سایت ها ، تاسیس شدند ، برخی به اجاره درآمدند و بعضی تیم های رسانه ای خاص از نشریاتی به نشریات اجاره شده ، کوچ کردند تا تحت اسامی جدید ، حمله خود را شروع کنند.

در خارج از كشور نيز جرياني موازي ماموريت يافت تا با هدايت مستقيم وزارت امور خارجه اسراييل، تلاش‌هاي وسیعی را براي راه‌اندازي يك جنگ تمام عيار رسانه‌اي عليه ايران با موضوع «سياه‌نمايي از ايران و مخابره تصويري سياه از ايران به سراسر جهان» آغاز كند.

در این باره "جيمز كاربت "، صاحب‌نظر مسايل سياسي یادداشتی در پايگاه خبري " ويلي‌لومن " منتشر کرد و با توضیح بخش اول طرح براندازی نرم نظام جمهوری اسلامی ، آن را با ا اقدامات سازمان‌يافته اينترنتي براي تاثیر در افکار عمومی مقایسه کرد که بخش دوم طرح مذکور را تشکیل می دهد. کاربت نوشت:

"...برنامه بي‌ثبات‌سازي 1 با مشاركت گروه‌هاي به اصطلاح مردم‌نهادي (NGO) كه هدف خود را ارتقاي سطح دموكراسي اعلام مي‌كردند و نام‌هايي از قبيل " بنياد جامعه باز "، " خانه آزادي " و " بنیاد ملي برای دموكراسي "داشتند، انجام شد. بطوريكه غرب اقدام به تامين مالي، آموزش، پشتيباني و تجهيز و تحريك جنبش‌هاي مخالف در كشورهاي هدف ‌مي‌كرد كه اغلب اين موارد نيز در زمان انتخابات و با ايجاد يك نماد رنگي، صورت مي‌گرفت..."

اين تحليل گر غربي با اشاره به اين مطلب كه آغاز برنامه‌ بي‌ثبات‌سازي 2 در قضاياي پس از انتخابات سال 88 ايران مشهود است ، نوشت:

"...اكنون به برنامه بي‌ثبات‌سازي2 رسيده‌ايم كه چيز خيلي بيشتري از بي‌ثبات‌سازي 1 ندارد و تنها فرق آن استفاده از سايت‌هاي اينترنتي "تويیتر "، "فيس‌بوك " [Facebook]، "يوتيوب " و ديگر رسانه‌هاي اجتماعي است كه با هدف وسعت دادن به تاثير اعتراضات داخلي به كار گرفته شده‌اند..."

/ 0 نظر / 61 بازدید