در میلیونیم ثانیه، حرارت چند میلیون درجه همه چیز را به بخار تبدیل کرد

ساعت ۸:۱۵ صبح روز ۶ اوت ۱۹۴۵ به وقت محلی شهر هیروشیما، کسانی که در حومه شهر و در فاصله دورتری از مرکز انفجاری ناشناخته قرار داشتند، نوری پرقدرت‌تر از تابش خورشید را شاهد بودند. این بازتاب انفجار اولین بمب اتمی بود که شهر هیروشیما با خاک یکسان کرد.

در آن روز تابستانی بسیاری از مردم شهرهای نزدیك به هیروشیما آمده بودند تا به پاكسازی ویرانی های ناشی از بمباران چند روز پیش بپردازند. جمعیت شهر در آن روز حدود 350000 نفر تخمین زده می شد، با این كه تابستان بود و دانشگاه ها و مدارس تعطیل بودند، اما هیچ یك از دانشجویان یا دانش آموزان به تعطیلات نرفته بودند. دانش آموزان دختر و پسر به دلیل جنگ هر روز در كارخانه های نظامی كار می كردند، یا به پاكسازی ویرانی های ناشی از بمباران ها می پرداختند. آنها از همه جا بی خبر نمی دانستند كه تا ثانیه هایی دیگر چه فاجعه ای در انتظارشان است.

بمب اتمی به نام "پسر کوچک" توسط یک هواپیمای بمب افکن به نام "انولا گی" بر روی هیروشیما انداخته شد. برای تاثیر تخریبی بیشتر، بمب به نحوی تنظیم شده بود که 576 متر بالای سطح زمین منفجر شود انرژی تولید شده توسط این بمب با انرژی حاصل از ۱۵ کیلوتن تی‌ان‌تی فعل و انفعالات اتمی در مرکز این بمب باعث گرمائی حدود چندین میلیون درجه سانتیگراد شد.

در نخستین میلیونیم ثانیه انرژی حرارتی در فضا آزاد شده، در محوطه ای به شعاع یك و نیم كیلومتر به گلوله آتش مبدل شد و حرارتی معادل چند میلیون درجه برای چند ثانیه برفراز هیروشیما، آسمان را به آتش کشید.در زمین هنگام رسیدن هرم گرما، درجه حرارت چندین هزار درجه سانتی گراد بود. در شعاع یك و نیم كیلومتری ناگهان همه چیز بخار شد و به خاكستر تبدیل شدند.در محوطه ای به شعاع 4 كیلومتر ساختمان ها و انسان ها ناگهان آتش گرفتند.

پس از حرارت، نوبت موج انفجار بود كه تاثیر ویرانگر خود را نشان دهد به دلیل آزاد شدن گازهای بسیار گرم، موج انفجار با سرعت 1000 كیلومتر در ساعت مشابه یك دیوار جامد هوا بود كه در شعاع 2 كیلومتر همه چیز را به غبار تبدیل کرد.

سپس نوبت تاثیر سوم انفجار اتمی رسید كه در سال 1945 میلادی هنوز چندان شناخته شده نبود، در حالیكه شاخصه ویژه، انفجار هسته ای بود اما تاثیر تشعشعات رادیواكتیو كه موجب انواع سرطان ها ، بیماری های خونی و... می شد، از همه وحشتناك تر جلوه کرد زیرا آثار آن، روزها ، ماه ها و حتی سال ها پس از انفجار خود را نشان می دادند.

از قول دکترهای ژاپنی در مورد افرادی که توسط بمبهای اتمی زخمی شده بودند، چنین می نویسند:

"...در وهله اول ما بیمارانی که قسمتهائی از بدنشان سوخته شده بود را طبق معمول مداوا می کردیم، ولی مداوای ما هیچگونه اثری نداشت و بیماران جلوی چشمان ما از بین می رفتند. بعد ما شاهد مرگ افرادی بودیم که حتی هیچ گونه جراحتی بر روی بدن آنها دیده نمی شد و در موارد زیادی حتی این افراد هنگام بمباران در محل حضور نداشتند. همه آنها بلا استثنا اشتهای خود را از دست داده ، موهایشان به شدت شروع به ریختن کرده، لکه های آبی رنگی روی بدن انها نمایان می شد و متعاقبا بعد از خونریزی از دماغ و دهان و چشمها، جلوی چشمان ما از بین می رفتند...... هیچ کدام حتی یکی از بیماران جان سالم بدر نبردند..... ولی ما هیچ گونه کاری برای انها نمی توانستیم انجام دهیم..."


آنها ادامه می دهند:

"...ما اول فکر می کردیم علائم موجود روی بدن بیماران نتیجه سستی معمول است و بهمین خاطر به آنها سوزن ویتامین آ تزریق نمودیم. اما نتایج وحشتناکی داشت بدین طریق که گوشت اطراف سوراخ محل امپول گندیده و فاسد شده و شروع به ریختن نمود و در تمام موارد بیماران جان سالم بدر نبردند... "

سه روز بعد، در روز 9 اوت سال 1945 میلادی نوبت شهر ناکازاكی ژاپن شد تا این بلای ساخته دست بشر را تجربه كند. مخوف ترین سلاح جهان تاثیرات مخرب خود را در هیروشیما و سپس در ناکازاكی نشان داد. گفته می شود بمب پلوتونیومی(مرد چاق) به کار گرفته شده در ناکازاکی قدرتی بیشتر از بمب هیروشیما داشت. بنا بر آمارهای رسمی در اثر انفجار این بمب 11574 خانه سوخت ، 1326 خانه کاملا ویران شد ، 5509 خانه به شدت آسیب دید و غیر از قربانیان سالهای بعد، 73884نفر کشته و 74909 نفر مجروح بر جای گذاشت.

بلافاصله پس از انفجار بمب اتمی، كاخ سفید در چند كلمه خبر بمباران هیروشیما را به مردم آمریكا اطلاع داد:

"...ما هم اكنون بمبی را روی هیروشیما در ژاپن رها كردیم كه قدرت خورشید در آن نهفته است، ما موفق به مهار انرژی عظیم عالم شده ایم..."

توجیه آمریکایی اینگونه مطرح شد که این بمب برای پایان جنگ جهانی دوم و جلوگیری از کشتار غیر نظامیان انداخته شد و این در حالی بود که ژاپنی‌ها اعلام کرده بودند که به زودی تسلیم می‌شوند.

بسیاری از نیروهای آمریکایی دخیل در جنگ هم چنین باوری داشتند، "ژنرال دوایت آیزنهاور" رئیس جمهور بعدی آمریکا و فرمانده عالی همه نیروهای متفق گفت:

"...ژاپنی‌ها آماده تسلیم شدن بودند و هیچ ضرورتی نداشت که با چنین افتضاحی به آن‌ها ضربه بزنیم...."

از سوی دیگر دریاسالار "ویلیام هیلی" بالاترین رتبه‌ترین نظامی ارتش آمریکا از 1942 تا 1949، نیز اذعان داشت:

"...به نظر من، به‌کارگیری این سلاح وحشتناک، در هیروشیما و ناکازاکی هیچ کمک مادی به نبرد ما برابر ژاپن نکرد..."


/ 0 نظر / 101 بازدید