مستغاثی دات کام

 
 
نویسنده : سعید مستغاثی - ساعت ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٦ آبان ۱۳۸٤
 

یکی از رویاهای تاریخ ورزش ایران

 

موفقیت در وزنه برداری و بدست آوردن مدال خصوصا از نوع طلا همیشه برای ورزش ایران به نوعی دارای حساسیت بوده ، چون برخلاف کشتی چندان حاکمیت بلامنازعی براین ورزش حتی درقاره آسیا از سوی ایران دیده نشده است. و به همین خاطر قهرمانان این ورزش همواره از موقعیت خاصی در تاریخ ایران برخوردار بوده اند.

مدال طلای محمد نصیری در بازی های المپیک 1968 مکزیکو سیتی یکی از شیرین ترین مدال های طلایی است که در ورزش ایران و در عرصه های جهانی کسب شده. در آن المپیک ، عبدالله موحد هم مدال طلای 68 کیلوگرم کشتی را برد ولی طلای نصیری یک چیز دیگری بود. آنچه که دیگر تکرار نشد و او در المپیک های بعدی یعنی مونیخ و مونترال فقط به مدال برنز اکتفا کرد .

افتخار آفرینان این عرصه امثال محمد نصیری و محمد نامجو و...همیشه درصفحات تاریخ قهرمانان این سرزمین

می مانند که به قولی یک تنه به نبرد با آهن و پولاد سرد رفتند .

اما همواره برای ورزش ما ، رفتن روی سکوی قهرمانی فوق سنگین وزنه برداری به یک رویا می مانست ، چه برسد به کسب مقام اول جهان که در رسانه های بین المللی به داشتن عنوان قویترین مرد جهان هم مزین 

می شدیم . صاحبان آن سکو نام های ماندگاری در عرصه تاریخ ورزش شدند ، امثال واسیلی الکسیف روسی که سالها قهرمان بلامنازع فوق سنگین وزنه برداری جهان بود و وزنه برداران ایران همچون  هوشنگ کارگر نژاد و علی والی حتی به گردش هم نمی رسیدند. مثل سنگین وزن کشتی آزاد که قهرمانی اش سالها در دست های الکساندر مدوید بود و این قهرمانی آنچنان پایدار بود که آنها لقب افسانه ای را هم با خود یدک می کشیدند.

اما چند سالی است که بالاخره آن رویای دست نیافتنی ورزش ما تحقق پیدا کرده و حالا به جای الکسیف افسانه ای ، یک ایرانی به نام حسین رضا زاده لقب قویترین مرد جهان را یدک می کشد و سکوی اول فوق سنگین جهان را آنچنان تسخیر کرده که گویی کسی حتی خیال رقابت با او را هم در سر نمی پروراند.

وقتی در همین مسابقات جهانی قطر که امروز برگزار شد رقیب نزدیکش یعنی همان وزنه بردار خوش استیل و سخت کوش روس در سومین حرکت دوضرب تقاضای وزنه ای را کرد که حسین رضا زاده در حرکت اول زده بود ، معلوم شد که خودش هم فهمیده رقابت با رضا زاده کار او نیست . برای همین در همان حرکت اول ، قهرمانی رضا زاده مسجل شد و در حرکت دوم دوضرب رفت برای رکورد شکنی که آن هم وقتی نشد ، به نظر چندان به هم نریخت  و حرکت سومش را بی خیال شد. خودش را به آب و آتش نزد ، خیلی با طمئانینه و درایت و هوشمندی عمل نمود .

یادم هست در المپیک آتن هم که در حرکت دوم دو ضرب ، قهرمانی اش حتمی  شد ، در حرکت سوم فقط برای رکورد شکنی تقاضای ادامه مسابقه را کرد ولی فقط نیم کیلو اضافه بر رکوردش درخواست کرد درحالی که احتمالا تا چند کیلو بیشتر هم می توانست بزند. وقتی ازش علت این مقتصد رفتار کردن در رکورد شکنی را سوال کردند ، پاسخ داد  که بالاخره چهار سال دیگر هم باید رکورد شکنی کنم !!

 از این حاضر جوابی و هوشمندی اش خیلی خوشم آمد که ورزش کاری با این استعداد و قدرت ، از چه هوش بالایی هم برخوردار است . حالا باید واقعا حداقل ورزشکاران ایران از رضا زاده این درس را بگیرند که بعد از تمرین و آمادگی بدنی و احاطه به دانش ورزشی از خداوند  بخواهند که هوش و درایت ورزشی هم نصیبشان بگرداند تا مانند تیم فوتبالمان علیرغم همه تلاش و کوشش و غیرت و تعصب ، بی نتیجه از میدان بیرون نروند.